e-MTB

Ingehaald worden door een elektrische fiets.

Is er iets ergers?

Ja, door een e-bike met een 70plusser erop.

Op het fietspad ingehaald worden door een bronstige puber op een oma fiets. OK, vooruit. Die heeft zelf ook last van z’n berg voorstuwende hormonen. Ligt straks toch wel uitgeput in de berm of stinkt op school nog uren naar oud zweet.

Maar een pensionado?

Op een fiets waar-ie zelf niets extra’s voor hoeft te doen? Aan het begin van je trainingsseizoen valt er allemaal nog wel mee te dealen. Maar hoe scherper je tijden worden, hoe minder ze van je mogen winnen. Zeg nou ns eerlijk.

Kijk, van een brommer of scooter weet je al snel of je t gaat winnen. Die wedstrijdjes kennen we allemaal wel. Maar die e-bikes zijn verraderlijk. Net wolven in schaapskleren. Lijken op gewone stadsfietsen, maar t zijn eigenlijk racemonsters met opa’s erop. Ik bijt me er nog wel eens op stuk. Zo na een dag werken trekken ze op de terugreis naar huis m’n batterijtje toch snel leeg. En je hebt erbij die het spelletje al kennen. Ze blikken met een sardonische grijns achterom als je vlakbij in de slipstream wilt kruipen….en beginnen ineens mee te trappen. Dan is er helemaal geen bijbenen meer an. Zoef! Weg! Dus zoek ik tegenwoordig met opzet routes en tijden uit waarop je ze zo min mogelijk tegenkomt. Scheelt een vernedering.

Maar onlangs zoefde mij iets heel anders op twee wielen voorbij. Een geheel in het wit geklede mtb-er in strak pak, met stroomlijnhelm op. Alsof hij aan het tijdrijden was. Midden in de winter. Om acht uur ’s ochtends. Ik zag in een flits de beruchte verdikking in het frame zitten. Niet onder de bekende bagagedrager, maar in het frame verwerkt tussen trapas en stuur. Jawel: een e-mtb! Wat moet een mountainbiker nu met een motor op z’n Specialized? Je fietst toch om jezelf te trainen, dan wil je toch geen hulp van iets anders? Er zijn grenzen. Een snellere band mag. Ook een windturbine frame. Maar een motor? Dan zien mensen je toch wel als de lul van het peloton. Krijg je fiks wat opmerkingen over je heen. Moet je jezelf toch steeds verdedigen. Wat zou ik die man graag eens spreken over waarom hij op een e-mtb rijdt!

PS: (omdat ik de stoplichten in Velsen-Noord en Beverwijk op m’n duimpje ken, kon ik ‘m zo ver ‘’inhalen’’ dat ik nu weet dat hij bij het RKZ werkt. Binnenkort meer over die geheimzinnige e-mtb-er!)

 

Mountainbiker Henk van Zanten schrijft op deze plek regelmatig over het fietsen. Van heuvel tot strand, van zuid tot noord. Waarom uitdagingen moeten, tandwielen horen te knarsen en vriendschap zo’n mooie brandstof is. Bespreekt technische tips, praktijkervaringen en advies van tegenstanders en pelotongenoten. Hoe makkelijk het is op de fiets te stappen en wat weg te trappen. Dat alles met veel vaart èn humor. Want mountainbiken is gewoon overal goed voor!

Recent Posts