Flubberballon…

Pech. Wat een sof. Wat een ongelooflijke tegenvaller. Wat doe je met al je adrenaline, je zin om te knallen, je energie, als je uitvalt met pech? Waar moet je heen met je ‘goeie benen’ als je ketting over alle tandwielen heen trapt in het luchtledige en je met goed fatsoen niet meer vooruit komt?

Al snel na de start gaat het fout. We zijn als lemmingen de Devil Dune over ge-fietstrentvallenenweeropstaanzandinjebek. Sommigen gaan er meteen al omheen als ze rechts een renner naar beneden zien saltoën en het door de plotselinge drukte flink dringen wordt. Het veld wedstrijdrijders wordt verder uiteen getrokken op weg omhoog naar Schoos. En wie niet van strobalen houdt, doet er seconden langer over die hindernissen te nemen. Bij de ‘Fletcher-bocht’ is het oppassen geblazen vanwege snelheid vs glad zand. Met stuurboordje 51 – m’n hoogste startnummer in een jaar – kom ik aardig mee. Dit gaat goed! Wat is dit geweldig om te doen!
Maar eenmaal op het strand val ik stil. Het zal toch niet waar zijn?! Ontgoocheling als na enige minuten tot me doordringt dat ik echt niet meer verder kan fietsen. Probeer van alles. Zet de fiets op de kop om alles te inspecteren. Maar de conclusie blijft; de techniek laat me in de steek. Bij elke krachtige trap, trap ik door. Het geknars komt confronterend luid boven de harde wind uit. Ik voel het, ik hoor het. Maar begrijpen doe ik het niet. Zit de ketting te los? Is de derailleur niet goed afgesteld? Godverde3#@%*&$%#@!! HOEKANDIT?
Links en rechts denderen solisten en groepjes voorbij richting pier. Welk verzet ik ook uitprobeer, meekomen lukt niet. Alle kracht schiet weg in het luchtledige. Ik sodemieter m’n fiets nog net niet hard in het zand, hoe graag ik dat ook zou willen. Rij langzaam terug naar de finish. Drentel wat wazig starend, vol adrenaline, rond. De omroeper stuitert in z’n enthousiasme. De muziek dendert, maar ik zit in een raar vacuum.
Maar dan, als de koplopers voorbij trappen op weg naar de tweede ronde, ontvlam ik weer en spring op de fiets, erachteraan. Hee, voor de wind gaat alles goed. Zou het dan toch? We knallen omhoog bij Schoos. Iemand uit het publiek roept ‘Je bent vol in beeld Henk!’, en drukt af. Moet een mooie foto zijn geworden, want ik glunder dat alles weer draait. Ik denk een vriendin te ontdekken in m’n ooghoeken. Vol vuur pak ik de 18%. Met deze categorie mannen meerijden geeft vleugels. Alles gaat SU-PER!!
Maar bij Heliomare het duin over gaat het definitief mis als ik staand kracht zet: het bekende tandwiellawaai. Na 15 minuten is voor mij de BeachBattle 2015 echt over.
Naar huis gaan komt niet eens in me op. Zo erg over is de BB nu ook weer niet dat ik stilletjes afdruip. Ik blijf gewoon, toch een beetje genietend van de geweldige sfeer. Moedig anderen aan. Esther, Kees, Koen, Peter. Niemand mag opgeven, daar steek ik m’n energie maar in. Probeer aan bekenden uit te leggen wat m’n pech is. Ze balen ook voor me. Dat heelt een beetje. Ik blijk niet de enige die is afgestapt. Ineens mis ik iemand. Wim passeert ook niet meer. En waar blijft Roel? Ramses ‘Ketting’ komt ook rennend over de finish met een net gebroken ketting, en weet zo z’n derde plek veilig te stellen. En Michael Boogerd blijkt al veel eerder te hebben opgegeven met materiaalpech. De verbazing is van z’n gezicht te lezen, zo is enkele dagen later op foto’s te zien; hij doet maar lacherig over de slag in z’n achterwiel. Ook favorieten blijken posities en seconden te hebben verspeeld, zo hoor ik ze gelaten zeggen. Door valpartijen weliswaar, buiten hun schuld. Maar toch. Twee uur later, na afloop ouwehoerend boven een verdiend bier, vertelt Kees dat hij ook even aan opgeven dacht toen hij mij ineens zag staan aanmoedigen. Even flitste door z’n hoofd dat hij z’n fiets aan mij wilde afstaan. Wat een kameraadschap!
Heb niet echt ‘gebattled’. Sta niet eens in de Mylaps uitslag (had toch over de finish moeten lopen – weer wat geleerd), en ik heb geen druppel gezweet. Wel moet ik 365 dagen wachten voor revanche. Een heel jaar! Dan pas is er weer een BB. Gelukkig komt die editie 2016 er. Ik ben er nog niet uit; wachten tot november volgend jaar of maar opstappen bij de eerstvolgende strandrace? Ik heb tenslotte lang getraind,; ergens naartoe gewerkt, dan wil je ook presteren. Eerlijk gezegd is er geen die de klassieke strandrace op snelheid zo uitdagend combineert met veldrij-elementen als de BB van Wijk aan Zee. Surrogaat dan maar? Eén ding heb ik geleerd. Inzetten in op één wedstrijd is wankel want pech ligt altijd op de loer en je kunt altijd zo maar ziek worden. Dus inzetten op meer kaarten is beter. Langzaam leeglopen als een flubberballon is niks voor mij.

Mountainbiker Henk van Zanten schrijft op deze plek regelmatig over het fietsen. Van heuvel tot strand, van zuid tot noord. Waarom uitdagingen moeten, tandwielen horen te knarsen en vriendschap zo’n mooie brandstof is. Bespreekt technische tips, praktijkervaringen en advies van tegenstanders en pelotongenoten. Hoe makkelijk het is op de fiets te stappen en wat weg te trappen. Dat alles met veel vaart èn humor. Want mountainbiken is gewoon overal goed voor!

recente berichten