Het groepsgevoel

Rijden in een groep dwingt je je grenzen te verleggen. Dit is geen oud Chinees spreekwoord of een Hollandse tegeltjes wijsheid, maar een zelf ondervonden conclusie na wat gezamenlijke ritten, deze (na)zomer. We denken dat we ’t allemaal onder controle hebben, maar dat is de comfortzone die je in slaap sust. Die valkuil is jammer! Vooral in de aanloop naar de derde BeachBattle.

Alleen rijden is geweldig om te doen. In de afgelopen maanden heb ik solo heel wat mountainbike parcoursen in de wijde omtrek uitgeprobeerd en honderden kilometers single tracks verkend. Dat moest ook wel; ik had mezelf een nieuwe fiets gegeven. Was uitgeprobeerd met het basismodel en na een jaar uitstel en wikken&wegen mocht ik een stap beter. Maar moest dan wel flink aan de bak van mezelf. Als een soort van straf, want het model was ook fiks duurder. Veel uitproberen dus, want de nieuwe ‘Lefty’ moest verdiend worden.

W A T   E E N  G E N O T.

Wat een genot, een nieuwe fiets die beter rijdt. Meer kan. Daar valt heel wat over te schrijven. Over wat het voor krachten in je omhoog haalt bij voorbeeld.

Later.

Op een gegeven moment dacht ik dat ik wel zo’n beetje uitgeleerd was. De carbon-invloed op het rijgedrag onder de knie had. Net als de overstap naar schakelen met maar één blad voor, elf achter. Dacht dat ik het allemaal wel weer onder controle had.

Tot ik me op een avond aansloot bij een groepje Noordbikers.

Aansluiten werd ‘opsluiten’, want rijdend midden in de groep van 15 werd ik bliksemsnel uit m’n comfortzone getrokken. Opgesloten in een lint van rijders crossten we door de vele -geweldig & uitdagende- stukken parcours in en rond Noordwijkerhout. ”Leuke vent, mooie fiets”, maar je moet wel doorrijden!

Niet alleen ging m’n rijsnelheid omhoog, ook m’n handelingssnelheid nam exponentieel toe. Sneller bochten inschatten, terrein meters vooruit scannen, strakker sturen, abrupter remmen en adequater versnellen. Druk op de pedalen houden. Geen tijd verliezen. Sneller beslissen. Ik voelde de adem in m’n nek en wilde geen gat voor me laten vallen. Niet onderdoen voor de rest. Heerlijk om te doen, dan dan weer wel.

Nu ben ik al niet het type dat na een beklimming triomfantelijk bovenop uitrust. Ik ros door en kom wel tijdens het doorrijden op adem. Niet uitblazen in het zicht van de finish. Dat doe je maar straks op een terras.

In die twee uur op die woensdagavond heb ik m’n grenzen flink verlegd. Ontdekt dat er met meer mogelijk is, ook met mijn lijf & leden. Dat leermoment was eigenlijk net zo’n stap vooruit als de betere fiets.

Uit die comfortzone! Vraag je zelf eens af, als je denkt dat het goed of lekker gaat, of je het jezelf niet te makkelijk maakt tijdens het ritje. Jut jezelf eens op. Zoek een groep op. Meet je aan anderen. Zoek de valkuil op.

Mountainbiker Henk van Zanten schrijft op deze plek regelmatig over het fietsen. Van heuvel tot strand, van zuid tot noord. Waarom uitdagingen moeten, tandwielen horen te knarsen en vriendschap zo’n mooie brandstof is. Bespreekt technische tips, praktijkervaringen en advies van tegenstanders en pelotongenoten. Hoe makkelijk het is op de fiets te stappen en wat weg te trappen. Dat alles met veel vaart èn humor. Want mountainbiken is gewoon overal goed voor!


IK DOE OOK MEE MET DE SUBARU BEACHBATTLE!

aanbevolen berichten