Het is stil bij de koffie

Of het toch niet een ‘mid-life dingetje’ is? M’n kapper stelt eigenlijk helemaal geen vraag. Het is meer zijn mening, die hij mij graag nog een keer voorhoudt. Ik snap het gewoon zelf nog niet. Hij allang. En dus begint hij na enige minuten zogenaamd terloops weer over ruige motoren, een snelle auto of een vriendin. Vooruit, een man mag ook. Als ik maar toegeef of besef. Op je 55e hard gaan fietsen in de bossen of op het strand kàn gewoon niets anders zijn dan waar mannen gewoon last van krijgen ‘op een bepaalde leeftijd’.

Het gebeurt vaker dat mensen je meewarig aankijken als je zegt dat je lekker op t strand ben wezen fietsen of heerlijk hebt geknald op het modderparcours. Je krijgt een fronsend voorhoofd voor je. Grijpen de kans aan met hùn leven aan te komen. Over hun eigen moeie gezwoeg of zuchten dat het daar ‘zeker wel nat en koud zal zijn’. Onze werelden blijken ver uiteen, op dat punt. Vatten niet de schoonheid van het fietsen, de nutteloosheid ervan, het mooie van de kameraadschap op het zadel. Men gaat voorbij aan de energie die je uitstraalt of het plezier waarmee je verhaalt. Je ziet ze soms denken ‘waarom ga je in godsnaam hartje winter in de kou voor je lol buiten fietsen?!’ of ‘doe je dat vrijwillig, fietsen in de regen?’ Uit beleefdheid wordt het niet hardop gezegd, maar de lichaamstaal is voldoende.

Nou geeft dat niet echt, want bij mij is er niet de urgentie me te moeten verdedigen. Maar er lijkt een enorm gat tussen mensen die sporten en zij die dat niet doen. Er is niet eens meer een echt gesprek mogelijk over dat fietsen gewoon leuk kan zijn, verder niet. Of dat het je gezond houd of dat ik me er energieker door voel. Daar komt het niet eens meer van. Je wilt soms toch iemand enthousiasmeren mee te gaan doen, maar die kans krijg je zelden. Heb je een sporter tegenover je, dan klikt het in een fractie van een seconde. Dan heb je het vervolgens echt ergens over.

Dus op zoek naar het lawaai van gitaren of (auto)motoren? Nee, al hou ik van een potje noise of dance. Geef mij maar de stilte langs de zee of het ruisen van de bomen bij Schoorl. Ik heb ’t gevonden in mezelf en hoef geen zoektocht naar kicks van buiten. Maar dan wel met een ploegje, want alleen wordt je niet veel wijzer. En het mooie is vaak dat het niet uitmaakt wat je doet in het leven, lopende band of chirurg; we zijn zandhazen of beachbikers. Dat telt. Dat gevoel.

Het was overigens stil bij de koffie. Na afloop van de eerste training olv Jeroen waren we afgemat en tevreden. Om 9 uur hadden we praatjes voor tien; mekaar lange tijd niet gezien, wilde, mooie verhalen over wat we tussentijds gedaan hebben of wat er aan spulletjes is aangeschaft. Drie uur later is de pap op. Stilte. Geen ongemakkelijke, maar die van verbondenheid.

Mountainbiker Henk van Zanten schrijft op deze plek regelmatig over het fietsen. Van heuvel tot strand, van zuid tot noord. Waarom uitdagingen moeten, tandwielen horen te knarsen en vriendschap zo’n mooie brandstof is. Bespreekt technische tips, praktijkervaringen en advies van tegenstanders en pelotongenoten. Hoe makkelijk het is op de fiets te stappen en wat weg te trappen. Dat alles met veel vaart èn humor. Want mountainbiken is gewoon overal goed voor!

 

Recent Posts