Kees van de Stopera

“Ben jij Kees van de Stopera?”
De energie knalt van haar gezicht. Stralende ogen. Opgewekte stem. Zeg daar maar eens nee tegen. Maar daar komt het niet eens van. In een vloeiende beweging laat ze een foto op haar mobiel zien. Onbekende man, voor mij. Voor de zekerheid houd ze ‘m even naast m’n gezicht om te vergelijken. Kunnen haar vrienden even verderop het ook zien. Het groepje twintigers had even daarvoor besloten dat zij het moest gaan vragen. Of eigenlijk vertellen. Dat ik Kees ben.


De jazzmuziek op de Haarlemse Grote Markt staat lekker luid, maar ik weet haar toch duidelijk te maken dat ik niets met de Stopera te maken heb.
Mijn antwoord maakt haar niets uit; ze snapt best dat ik als bekende tv-persoon ook wel eens een avondje uit wil zonder handtekeningen uit te hoeven delen. Tuurlijk! Geen probleem!
Onopvallend is ze naast me gaan staan. Al verschillende keren gingen tegenover me armen met mobieltjes omhoog. Foto!
Wie is toch die Kees?
Van Utopia!! Zegt ze glunderend, en we praten nog even. Ik blijk, door de saxofoonsolo overstemd, ‘Stopera’ verward te hebben met ‘Utopia’.
Als alle koetjes en kalfjes zijn losgelaten, gaat ze druk pratend terug naar haar vrienden. Nog verschillende keren wordt er naar ons geblikt. Alsof ik misschien toch ineens in Cees verander. Dan waren zij er toch maar mooi als eerste bij.

In de spotlights staan wil ik helemaal niet. Laat mij maar aan het lichtknopje zitten, tussen de coulissen. Ben meer een soort ‘bruggenman’. Als startende mountainbiker en strandfietser probeer ik hier, schrijvende, een brug te slaan tussen beginnende recreanten en doorgewinterde fietsers. Om de drempel laag te leggen zodat mensen enthousiast raken om te gaan strandfietsen. Sommige sporters zitten er al zo ‘diep’ in. Dan bereik je mensen niet meer. Is er teveel afstand. En aan bewondering (‘’zo, nou, dat zou ik nou nooit doen!’’) of afkeer (‘’ja, je bent hartstikke gek dat je je zeiknat laat regenen!’’) heb je niets. Dat overtuigt niet. Als lezer hier moet je zèlf die stap kunnen zetten. Dat probeer ik hier voelbaar te maken. Met mooie verhalen, tips, etc.
Dan kun je beter niet in de spotlight staan. Als ‘one of the boys’ hoor je meer. Anders gaan mensen op hun woorden letten: ‘’komt zeker weer in de krant of op de website, wat ik nu zeg?!’’ Al is het gekscherend, dan hoor ik niet de leukste oprechte verhalen. En die maken het fietsen juist zo leuk. Opschrijven waarom t zo leuk is. Doorvertellen waarom anderen t zo graag doen. Daarin zit de overredingskracht.

Jeroen, Arielle en Sander beginnen zaterdag 26 september weer met de serie strandtrainingen voor de BeachBattle van twee maanden later. Dat wordt weer 30 uur trainen op het strand, zand en de weggetjes van Wijk aan Zee. ‘Meten, weten, zweten, maar vooral veel keten’, aldus J.A.S. Ik ga er weer verslag van doen. Van binnenuit, zoals het trio hoopt. Met ‘opvallende acties uit onze trainingen’. Dus: wie in de krant wil of hier in een blog moet maar mee komen trainen. En natuurlijk een goed verhaal voor ons hebben!

‘’Dag Cees! Fijne avond verder!’’
Het groepje loopt weg. Ze houden de illusie nog even in stand. Ik groet vriendelijk. Was even een celeb.
(Bij het schrijven van deze column toch maar even gegoogled hoe die Cees er nu uitziet. Hmmmm, lijkt toch wel wat op me…)

Mountainbiker Henk van Zanten schrijft op deze plek regelmatig over het fietsen. Van heuvel tot strand, van zuid tot noord. Waarom uitdagingen moeten, tandwielen horen te knarsen en vriendschap zo’n mooie brandstof is. Bespreekt technische tips, praktijkervaringen en advies van tegenstanders en pelotongenoten. Hoe makkelijk het is op de fiets te stappen en wat weg te trappen. Dat alles met veel vaart èn humor. Want mountainbiken is gewoon overal goed voor!

Recent Posts