Luisteruh!

Luister naar je lichaam! Kent u die uitdrukking? Dominee Gremdaat zou er zo een mooi verhaal over kunnen vertellen. Dat je aan z’n lippen hangt en denkt ‘ja, ’t klinkt allemaal heel vanzelfsprekend, maar het is wel mooi waar’. Of wat dacht je van Paul van Vliet? Die cabaretier wist het ook zo treffend kort & bondig uit te leggen.

Maar hij was Majoor Kees; en die was de baas. De tijden waren anders. Toen luisterde je; zelf nadenken kwam nog maar net op in die jaren.

Luisteren kan op vele manieren. Het gaat er natuurlijk om of je het begrijpt. En vervolgens of je ook iets doet met wat er binnen komt door oren en ogen. Tussen wat iemand voor je neus uitspreekt en wat jij er mee doet met je spieren, zit nog een wereld van interpretaties, keuzes en mogelijkheden. Je trainer kan nog zoveel vertellen, kilo’s woorden eraan besteden en veel uitleggen. Als ’t bekende kwartje niet valt…
‘Show.
Don’t tell.’
Een bekende Amerikaanse uitdrukking. Ik moest eraan denken toen m’n dochter tijdens de herfstvakantie drie dagen voetbalkamp volgde bij De Witte Leeuwinnen in Alkmaar. ‘Of ze er wat aan had’ vroeg ik op de weg terug in de auto. De meiden hadden het niet zo goed uit kunnen leggen; de juiste woorden ontbraken nog op hun leeftijd. Veel meer had dochterlief te danken aan goed kijken. Daar had ze het meeste van geleerd. Hòe ze het doen. Niet wat ze vertelden hoe je het moest gaan doen. Maar kijken. Goede tactiek van m’n 16-jarige.
Het strandfietsen staat even in de ijskast. Noodgedwongen. Ik herstelde niet meer van de zaterdagse trainingen plus de Summer Edition zomeravondraces & het spinnen. Dat kwam door de reorganisatiestress van m’n werk. Die stress remde het lichamelijk herstel. Ik wist niet dat het zo werkte, tot we omkeerden bij de pier – we waren nog maar aan het inrijden – en we windje tegen terug hadden. En wèèr moest ik alles eruit persen om bij de ploeg te blijven. Bijblijven. Dat had ik de weken ervoor ook al dagelijks op het werk gedaan. Ik stapte af. Er kwam niets meer uit de bovenbenen. Gaf een haperende ketting de schuld. Maar techniek is dat natuurlijk nooit, dat wist ik eigenlijk ook wel. De mannen reden door, en zo verdween het strandfietsen uit beeld.
Hoe het nu precies zat, daar kwam ik pas achter toen ik alle signalen van de afgelopen tijd nog maar eens op een rij zette. En nadat trainer Jeroen fijntjes opmerkte dat ik heus niet de enige was (‘Fysiek gezeik hoort bij onze strijd’) snapte ik het wel. Ik was er zelf namelijk al die tijd gewoon bij geweest met m’n neus er bovenop, alleen wilde ik niet naar mezelf luisteren.
Kortom: ik moest het mezelf eerst ‘zien’ doen, met de juiste – aangereikte- bril op. Toen pas luisterde ik goed naar m’n eigen lichaam.
En nu zit ik weer op de mountainbike en ros over de eenvoudige, maar heerlijke, modderparcouren bij De Bataaf en in Spaarnwoude. En ik voel me toch een goesting loskomen man!

Mountainbiker Henk van Zanten schrijft op deze plek regelmatig over het fietsen. Van heuvel tot strand, van zuid tot noord. Waarom uitdagingen moeten, tandwielen horen te knarsen en vriendschap zo’n mooie brandstof is. Bespreekt technische tips, praktijkervaringen en advies van tegenstanders en pelotongenoten. Hoe makkelijk het is op de fiets te stappen en wat weg te trappen. Dat alles met veel vaart èn humor. Want mountainbiken is gewoon overal goed voor!

recente berichten